Ακούστε
Nova FM 106
Ζωντανά
Ακούστε Nova FM 106 Ζωντανά
Έχουμε 708 επισκέπτες συνδεδεμένους
Δεκέμβρης του '44

Εκείνη την ματωμένη Κυριακή 3 Δεκέμβρη 1944,
ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν πρωθυπουργός και ο Αγγελος Εβερτ διευθυντής Αστυνομίας.
Από το κείμενο «3 Δεκέμβρη 1944 - Η ένοπλη αγγλική επέμβαση».

 

 


«ΔΕΝ ξεχνιέται αυτή η μέρα. Εκείνη η ματωμένη Κυριακή (3 Δεκέμβρη 1944), που θα ζούσε η αδούλωτη Αθήνα. Ήταν μια κοσμογονική ώρα, που έχει καταγράψει η νεότερη ιστορία μας που ο λαός μας ξανάλεγε στους αποικιοκράτες επιδρομείς το δικό του ΟΧΙ. Βεβαίωνε για τρίτη φορά πως δε σκύβει το κεφάλι. Φανέρωνε την αδάμαστη θέλησή του να υπερασπίσει τη λευτεριά και την εθνική ανεξαρτησία του.

ΗΤΑΝ τον Οκτώβρη του 1940 που έλεγε το πρώτο ΟΧΙ στης Αλβανίας τα βουνά, όταν μπροστά στις φασιστικές λεγεώνες έκανε κάθε βράχο πολεμίστρα, τους έφραξε το δρόμο και τους ανέτρεπε τα σχέδια που λογάριαζαν πως μέσα σε λίγες μέρες μ' ένα στρατιωτικό περίπατο θα τέλειωναν όλα.

Η ΜΙΚΡΗ χώρα ξάφνιαζε, κυνηγούσε τους εισβολείς. Κι έκανε τη χρονιά της πανευρωπαϊκής ήττας χρονιά ελπίδας και νίκης. Η σκλαβωμένη Ευρώπη έβλεπε στον ορίζοντα το ουράνιο τόξο να στέλνει το μήνυμα πως η χιτλεροφασιστική ορδή δεν ήταν αήττητη, πως οι λαοί μπορούσαν να τη νικήσουν.

ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ η Εθνική Αντίσταση. Το δεύτερο ΟΧΙ. Η πατρίδα μας σε στιγμές μεγάλης οδύνης συνεχίζει τον αγώνα, πολεμάει τους ξένους κατακτητές. Αδούλωτη νύχτα - μέρα συνεχίζει τον αγώνα στη μεγάλη αντιστασιακή μάχη, που τελικά θα οδηγήσει στη συντριβή των χιτλεροφασιστών και θα απαλλάξει την ανθρωπότητα από την πανούκλα και το φασιστικό μεσαίωνα.

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ της Αντίστασης, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, τα παλικάρια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, τα εκατομμύρια των πατριωτών του λαού μας που θυσιάστηκαν και με επιμονή και συνέπεια πάλεψαν ως την ύστατη ώρα που διώχτηκαν οι εισβολείς περίμεναν με λαχτάρα, γεμάτη ελπίδα τη μέρα της ολοκληρωμένης εθνικής λευτεριάς. Τη μέρα, που η λευτεριά αυτή θα στεφάνωνε τις θυσίες του. Θα αξιοποιούσε τα αίματα και τους αγώνες του. Θα δόξαζε το μεγάλο έπος που έγραψε ο λαός μας. Αυτό το νέο Εικοσιένα.

ΑΥΤΑ είναι εκείνα που περίμενε ο ελληνικός λαός, κι άλλα εκείνα που βρήκε όταν ήρθε η μεγάλη μέρα της λευτεριάς και στην Ακρόπολη κατέβηκε το χιτλερικό κουρέλι με τον αγκυλωτό και υψώθηκε ξανά η γαλανόλευκη ύστερα από τα μαύρα χρόνια της χιτλερικής κατοχής.

ΠΕΝΗΝΤΑ μέρες κράτησε η λευτεριά της Αθήνας - ως τις 3 του Δεκέμβρη - και η κυβέρνηση της εθνικής ενότητας. Κι έπρεπε μέσα σ' αυτές τις μέρες να πραγματοποιηθούν όλα όσα είχε αποφασίσει η Συμφωνία του Λιβάνου, όσα είχε υποσχεθεί η Εθνική Κυβέρνηση, όσα απαιτούσε ο ελληνικός λαός.

ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ν' αρχίσει ο ριζικός ηθικός καθαρμός με την παραπομπή σε δίκη των δοσιλόγων, να ξεκαθαριστεί η αστυνομία, η ασφάλεια, το δικαστικό σώμα. Να διαλυθεί η Χωροφυλακή που είχε περάσει στου καταχτητή τη δούλεψη. Θα 'πρεπε να συλληφθούν όλοι οι ταγματασφαλίτες του Ράλλη. Θα 'πρεπε να διαλυθούν οι ένοπλες φασιστικές συμμορίες της "Χ" κι οι άλλες που είχαν "φωλιάσει" σε κεντρικά ξενοδοχεία.

ΟΛΑ αυτά, αν γίνονταν, θα οδηγούσαν στην ομαλή και δημοκρατική λύση του εσωτερικού ελληνικού προβλήματος, πολιτειακού, πολιτικού, στρατιωτικού και κοινωνικού. Αυτή την ομαλή δημοκρατική λύση διακήρυσσε και γι' αυτήν πορεύονταν το ΕΑΜ. Οι πενήντα μέρες ως τη ματωμένη Κυριακή απέδειξαν ότι οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους - οι αντιδραστικές δυνάμεις - φοβόντουσαν ακριβώς την ομαλή δημοκρατική λύση.

ΑΛΛΑ οι αντιδραστικές δυνάμεις που είχαν πριν προδώσει τον τόπο στους ξένους φασίστες προτιμούσαν εκατό φορές να τον αιματοκυλήσουν παρά να υποταχθούν στη λαϊκή θέληση. Κι είναι γεγονός ότι σ' αυτό βρήκαν απόλυτα σύμφωνη στο πλευρό τους την πολιτική των Αγγλων συντηρητικών.

ΜΙΑ δήλωση του Τσόρτσιλ τα δείχνει και τα λέει όλα: "Είμαι εις θέσιν να βεβαιώσω την Βουλήν ότι εν μέσω της ανεμοζάλης προχωρούμε μετά κόπου. Αλλά δεν προχωρούμε χωρίς σχέδιον". Και το σχέδιο αυτό ήταν ο Δεκέμβρης, μια ψυχρά υπολογισμένη σκευωρία και πλεκτάνη για να αφοπλιστεί ο λαός - ό,τι κι αν θα στοίχιζε αυτό σε αίμα λαϊκό - και να παραδοθεί άοπλος (…)

ΚΙ ΑΥΤΗ τη δύσκολη ώρα ήταν που ο λαός μας έλεγε το τρίτο ΟΧΙ. Ο Μάρκος Αυγέρης, γράφοντας στα "Ελεύθερα Γράμματα" παρατηρεί ότι τα τρία αυτά ΟΧΙ δεν τα είπαν βέβαια τα σκυλόψαρα της ελληνικής ολιγαρχίας, οι δουλόφρονες, οι ξένοι πράκτορες, η μαφία της μαύρης αντίδρασης. Αυτοί πάντα ήσαν κι είχαν κοινά συμφέροντα. Αυτοί συνεργάστηκαν με τους ξένους και τους δυνάστες. Και μαζί τους πολέμησαν κι έβαψαν στο αίμα τον ελληνικό λαό. Άθλιοι συνεργάτες.

Η ΚΑΤΑΜΑΤΩΜΕΝΗ εκείνη Κυριακή(…). Τα πυρά της Αστυνομίας πάνω στο πλήθος των διαδηλωτών που παρέλαυνε ειρηνικά στην πλατεία Συντάγματος. Ο Αγγελος Εβερτ (διευθυντής Αστυνομίας) διέταξε να χτυπήσουν στο ψαχνό με την εντολή του τότε πρωθυπουργού, Γ. Παπανδρέου, άνοιγε τις 33 εκείνες ηρωικές μέρες, που ο λαός μας, η αδούλωτη Αθήνα πολεμούσε πάνω στα οδοφράγματα. Θα μένει για πάντα ολοζώντανο το μήνυμα που έστελνε το συγκλονιστικό αξέχαστο πανό, που κρατούσαν οι κοπέλες του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ στην κηδεία των δολοφονημένων στο συλλαλητήριο της Κυριακής. "Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα". Η Ελλάδα πολέμησε στα οδοφράγματα τους Εγγλέζους αποικιοκράτες. Πολέμησε τον κόσμο της προδοσίας και του δοσιλογισμού, της υποτέλειας.

Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ του 1944 στάθηκε μια εξέγερση της ανθρώπινης και της εθνικής αξιοπρέπειας. "Ακούστηκε", τότε, γράφει ο Μ. Αυγέρης, "η παλιά αγέρωχη κραυγή ενός αιωνόβιου λαού. "ΟΧΙ", "Μολών λαβέ". Ήταν μια ηφαιστειακή έκρηξη, που αποκάλυψε τις απέραντες παρθένες δυνάμεις της εθνικής ψυχής, του λαού μας».
Συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από κείνη τη «Ματωμένη Κυριακή» της 3ης του Δεκέμβρη 1944. Δεν είχαν περάσει ούτε δυο μήνες από την απελευθέρωση της πρωτεύουσας από τους Γερμανούς και ο λαός της Αθήνας αιματοκυλίστηκε από το νέο κατακτητή. Δυο μέρες νωρίτερα είχε προηγηθεί το ιταμό τελεσίγραφο του στρατηγού Σκόμπι και της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου για το μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Όσα έγιναν τον Δεκέμβρη είχαν προσχεδιαστεί από εκείνους που εμφανίζονταν σαν «απελευθερωτές». Ηδη από τις 22/9/1944, ο Γεώργιος Παπανδρέου, τηλεγραφούσε στον Τσόρτσιλ τα εξής: «Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν». Η κατάσταση που ήθελαν να «μεταβληθεί» ήταν να κλείσει ο δρόμος που είχε ανοίξει με το μεγαλειώδες ΕΑΜικό κίνημα προς μια Ελλάδα της λαικής αναδημιουργίας. Πώς θα γινόταν αυτό: «Την 21ην Αυγούστου 1944 συνηντήθην εις την Ρώμην με τον Βρετανόν Πρωθυπουργόν. Και όταν μου έθεσε το ερώ­τημα, ποια είναι η πολιτική μου, απήντησα: "Εξοπλισμός του Κράτους. Αφοπλισμός του ΕΑΜ" (από την επιστολή του Γεωργίου Παπανδρέου που δημοσιεύτηκε στην εφημε­ρίδα «Η Καθημερινή» στις 2 Μάρτη 1948).


Όσο μεγαλειώδης ήταν η ΕΑΜική αντίσταση, τόσο μεγάλο έπρεπε να είναι και το έγκλημα που διαπράχτηκε εναντίον της. Αποφάσισαν να χτυπήσουν απροκάλυπτα. Η ειρηνική διαδήλωση της Αθήνας, αφού πρώτα απαγορεύτηκε, το συλλαλητήριο που τα αιτήματά του δεν ήταν παρά η ομαλότητα, η κατοχύρωση των λαϊκών ελευθεριών μέσω άμεσης διεξαγωγής δημοψηφίσματος και η προετοιμασία διενέργειας ελεύθερων εκλογών, πνίγηκε στο αίμα: 24 νεκροί, 160 τραυματίες. Οι Εγγλέζοι με 60.000 στρατό και σε συνεργασία με τους δοσίλογους της Κατοχής, ο Τσόρτσιλ μαζί με τους χωροφυλάκους και με το ανδρείκελό του, τον Γεώργιο Παπανδρέου, έστρεψαν  τα τανκς εναντίον των εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων που διαδήλωναν στο Σύνταγμα.

Την επόμενη μέρα, στις 4 Δεκέμβρη, στο ίδιο σημείο που την προηγούμενη είχαν διαπραχθεί οι δολοφονίες, χιλιάδες λαού συγκεντρώθηκαν ψάλλοντας το «Πένθιμο Εμβατήριο» και συνοδεύοντας τους νεκρούς τους. Το πανό που ξεδιπλώθηκε υπενθύμιζε τη δοκιμασμένη από την ζωντανή περίοδο της Κατοχής αλήθεια: «Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα -- ΕΑΜ». Τα εγγλέζικα βόλια, σε συνεργασία με τους χτεσινούς συνεργάτες των Γερμανών, ξαναχτυπούν. Νέοι νεκροί…


Μέχρι εκείνες τις μέρες οι δολοφόνοι εμφανίζονταν σαν «δημοκράτες», σαν «απελευθερωτές». Στις 3 και 4 Δεκέμβρη του ’44 οι μάσκες έπεσαν. Οι δολοφόνοι, οι Εγγλέζοι «σύμμαχοι» και οι εγχώριοι πραιτοριανοί τους, δήλωσαν με τον πιο εγκληματικό τρόπο την απόφασή τους να περάσουν νέες αλυσίδες στον λαό, να συντρίψουν το ΕΑΜικό κίνημα, να ναρκοθετήσουν την παλλαϊκή απαίτηση για δημοκρατική αναδημιουργία της Ελλάδας. Έτσι ξεκίνησε το νέο μεγαλειώδες κεφάλαιο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, με το λαό να διαλέγει τα όπλα κόντρα στις αλυσίδες, σε μια πάλη άνιση και ηρωική, που κράτησε 33 μέρες απέναντι σε μια «πολιτισμένη» αυτοκρατορία που βομβάρδιζε από εδάφους και αέρος πυκνοκατοικημένες περιοχές, ανεξάρτητα από υλικές ζημιές ή θανάτους αμάχων.


Βρετανός στρατιώτης πυροβολεί το λαό της Αθήνας από την… Ακρόπολη



Για δεκαετίες η απάντηση στην ερώτηση «τι έγινε το Δεκέμβρη;» υπήρξε  ασφαλής τρόπος για να χωρίζει η ήρα από το στάρι. Ανάλογα με τη «διήγηση» μπορούσες να διακρίνεις πότε μιλούσε η δουλοφροσύνη και πότε η αξιοπρέπεια. Ανάλογα με την απάντηση ερχόταν στην επιφάνεια το νήμα που συνέδεε τους μαυραγορίτες του χτες με τους μετέπειτα «κατσαπλιάδες»,  τους γερμανοτσολιάδες του τότε με τους κατοπινούς «αμερικανοτσολιάδες». Ο Δεκέμβρης σηματοδότησε την αρχή μιας ιστορικής περιόδου που περιλαμβάνει τα πάντα: Σελίδες τιμής, σελίδες χρέους, σελίδες τραγωδίας. Αποτελεί σημείο ορόσημο από το οποίο είναι αναγκασμένος να περάσει κανείς για να φτάσει στον Εμφύλιο, στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας και στις αμερικανικές βόμβες ναπάλμ του Βαν Φλιτ, στο ανθρώπινο μεγαλείο στα Μακρονήσια και στο «όχι» στις δηλώσεις μετανοίας, στον εξευτελισμό των στρατοδικών μέσα στα ίδια τους τα στρατοδικεία έως το «ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΠΟλυτεχνείο» των μεταπολιτευτικών χρόνων.



Οι μάχες του Δεκέμβρη έληξαν με νικητές και ηττημένους. Το έπαθλο των πρώτων η εξουσία. Το έπαθλο των δεύτερων οι φυλακές, οι εξορίες, οι εκτελέσεις, τα βασανιστήρια. Οι δεύτεροι, αυτοί που ηττήθηκαν στρατιωτικά, ισχυρίζονται ότι κατόρθωσαν κάτι περισσότερο από τους νικητές: Ότι υπέστησαν μια από τις «νικηφόρες» εκείνες ήττες που στην Ιστορία μόνο ένας ηττημένος που έχει το δίκιο με το μέρος του μπορεί να κατακτήσει. Νίκη όπως εκείνη των ηττημένων δημοκρατικών ταξιαρχιών της Ισπανίας, νίκη όπως εκείνη των ηττημένων της παρισινής κομμούνας: Νίκη ηθική, νίκη ιδεολογική έναντι των νικητών αντιπάλων τους! Συμφωνούμε…



Βρετανικό τανκ βομβαρδίζει τα γραφεία του ΕΑΜ στην οδό Κοραή


Ένα ερώτημα που συνήθιζε να επανέρχεται για δεκαετίες μετά τον Δεκέμβρη ήταν τούτο: Ναι αλλά «αν» τότε νικούσαν οι ηττημένοι και «αν» έχαναν οι νικητές, τι θα γινόταν; Που θα βρισκόταν σήμερα η Ελλάδα; Μερικές από τις πιο γνώριμες απαντήσεις είναι κι αυτές: «Αλβανία θα είχαμε γίνει», «θα πεινάγαμε», «δεν θα είχαμε ελευθερία», «θα είχαμε καταρρεύσει όπως οι άλλοι και οι γυναίκες μας θα είχαν γίνει πουτάνες»… Φυσικά η Ιστορία δεν γράφεται με «αν». Γι’ αυτό για εμάς δεν έχει σημασία να μπούμε στο φανταστικό σενάριο τι θα είχε γίνει «αν». Για εμάς έχει μεγάλη σημασία να σταθούμε στο πραγματικό σενάριο που γράφτηκε με βάση τα όσα πραγματικά έγιναν. Και αφότου νίκησαν αυτοί που νίκησαν εκείνο που – πραγματικά - έγινε ήταν ότι η Ελλάδα, που «το ΕΑΜ την έσωσε από την πείνα» μέσα στην Κατοχή, έφτασε να πεινάει μετά τον εμφύλιο και να στέλνει τα παιδιά της μετανάστες για ένα κομμάτι ψωμί. Εκείνο που πραγματικά έγινε ήταν ότι η Ελλάδα, από την πρωτόγνωρη λευτεριά και δημοκρατία του Βουνού, πέρασε στη βία, στη νοθεία και στις χούντες. Εκείνο που πραγματικά ακολούθησε ήταν ότι η Ελλάδα από έμβλημα της αντάρτισσας χειραφετημένης γυναίκας έγινε για δεκαετίες η «Τρούμπα» του αμερικάνικου στόλου.


Υστερόγραφο: Πολλοί θα πουν ότι τα παραπάνω συνιστούν την έκφραση μιας υποκειμενικής ιδεολογικής και πολιτικής θεώρησης της Ιστορίας. Έχουν δίκιο. Το ερώτημα είναι αν ο δικός τους υποκειμενισμός διαθέτει επιχειρήματα να την αντικρούσει…

πηγή

email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

 
Bowie-D.jpg

Player για Android

Android Player

Απο το κινητό σας πάτε στο: ρυθμίσεις -> ασφάλεια -> και ενεργοποιήστε την εγκατάσταση εφαρμογών απο άγνωστες πηγές. Με μία εφαρμογή QR Code Reader σκανάρετε την παραπάνω εικόνα ή πατήστε εδώ.

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση


Διαφήμιση

Created by LiquidMinds | Powered by FRIKTORIA | Valid XHTML | Valid CSS.